ฉันที่ถูกมองข้ามจากครอบครัวและรู้สึกอึดอัดไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม แม้จะถูกปฏิบัติเหมือนคนใช้ในสมาคมผู้ปกครองนักเรียน แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธงานยุ่งๆ ได้ วันที่ฉันใช้ชีวิตอย่างอึดอัดเช่นนั้น สิ่งที่มอบความสุขให้ฉันคืออาจารย์ซาจิ ผู้ซึ่งเป็นครูใหม่ หลังจากที่การประชุมสมาคมผู้ปกครองนักเรียนเดือนละครั้งกลายเป็นสถานที่ที่ทำให้ฉันตระหนักถึงความเป็นผู้หญิงของตัวเอง ฉันก็มอบทั้งร่างกายและจิตใจให้กับการพบปะกับเขาอย่างต่อเนื่อง แม้จะรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง แต่ฉันที่พบสถานที่ที่ตัวเองเป็นที่ต้องการ ก็พยายามยึดติดกับที่นั่นอย่างสุดกำลัง… ทุกครั้งที่ได้ลิ้มรสความสุขที่คลั่งไคล้และความรู้สึกผิดบาป ร่างกายของฉันก็ส่งเสียงครางราวกับเสียงกรีดร้อง และยังคงแสวงหาแก่นกายของเขาอย่างเมามัน…
