ทุกครั้งที่ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน กลิ่นแชมพูอันแสนหวานจากรุ่นพี่ที่เดินอยู่ข้างๆ จะลอยมาแตะจมูก...
ผมกับรุ่นพี่นาโวะที่เป็นเพื่อนสมัยเด็ก ผมอายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี เราเดินบนเส้นทางนี้ไปโรงเรียนด้วยกันมานานกว่า 10 ปี... ด้วยความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันทั้งครอบครัว เราจึงไปมาหาสู่บ้านของกันและกันได้อย่างอิสระ เป็นความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและเป็นธรรมชาติเหมือนพี่สาวน้องชาย... นาวะที่มักจะสะดุดล้มบนเนินเขาธรรมดาๆ แล้วหน้าแดงด้วยความเขินอาย ผมคงจะได้เห็นท่าทางที่ดูนุ่มนิ่มและพึ่งพาไม่ได้แบบนั้นอีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้น
เพราะนาโวะได้รับโควตาเข้ามหาวิทยาลัยและต้องย้ายออกจากเมืองนี้ไป ระยะห่างระหว่างเราจึงค่อยๆ ไกลออกไป... ความจริงข้อนี้ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดในอกอย่างบอกไม่ถูก
ดูเหมือนนาโวะจะถูกผู้ชายจากโรงเรียนอื่นสารภาพรัก... แต่เธอกลับบอกว่า "ฉันปฏิเสธคำสารภาพรักไปแล้วล่ะ เพราะว่า... ฉันมีรุ่นน้องที่ชอบมากอยู่แล้วมาตั้งนานแล้ว..."
นาโวะสารภาพว่าเธอชอบผม... ผมเองก็บอกความรู้สึกที่มั่นคงที่มีต่อเธอออกไป และเมื่อความต้องการทางเพศของทั้งคู่พุ่งสูงจนไม่อาจยับยั้งได้ เราจึงเริ่มร่วมรักกันอย่างหิวกระหาย! เสียงลมหายใจที่แผ่วเบาดังระงมไปทั่วห้อง ความตื่นเต้นที่มีแม่ของเธออยู่ชั้นล่าง ยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของทั้งคู่ไวต่อความรู้สึกมากขึ้น รุ่นพี่ที่เคยปั่นหัวผมด้วยท่าทางแบบผู้ใหญ่ ค่อยๆ ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความเสียวซ่าน และส่งเสียงครางหวานๆ พร้อมกับเรียกร้องจากผมอย่างรุนแรง เราทั้งคู่ร่วมรักกันอย่างดุเดือดครั้งแล้วครั้งเล่าจนถึงวันสุดท้ายก่อนที่เธอจะย้ายออกไป
จนถึงวันที่ต้องจากลา... แม้จะอาลัยอาวรณ์ในการจากลาที่แสนเศร้า แต่เราก็ได้สัญญากันว่าจะกลับมาพบกันใหม่และจะเติมเต็มความต้องการของวัยหนุ่มสาวให้แก่กัน จากนั้นนาโวะจึงออกเดินทางไปเริ่มต้นชีวิตใหม่
