ความรู้สึกที่ส่งไปไม่ถึง... สายตาที่สวนทางกัน ท่ามกลางความวุ่นวายของงานวัฒนธรรม เราทั้งคู่ต่างจมดิ่งลงไปใน "ความลับ" ของกันและกัน――。
ในช่วงเตรียมงานวัฒนธรรม ความสัมพันธ์ของกลุ่มเพื่อนสนิทสามคนอย่างผม โยเฮ และสุมิเระ เริ่มสั่นคลอน... ผมแอบรัก "สุมิเระ" ผู้มีนิสัยอ่อนโยนและร่าเริงมาโดยตลอด... มีโอกาสหลายครั้งที่จะสารภาพรัก... แต่ที่ผมทำไม่ได้... ก็เพราะผมรู้ว่าสุมิเระเองก็แอบรักโยเฮมาตลอดเช่นกัน...
"ทำไมถึงไม่ใช่ฉันล่ะ――?"
ในงานวัฒนธรรมครั้งสุดท้าย... สุมิเระตัดสินใจบอกความรู้สึกกับโยเฮ... แต่โยเฮไม่สามารถรับรักนั้นได้
เพราะคนที่โยเฮ เพื่อนสนิทของผมแอบรักมาตลอด... กลับกลายเป็นผมเอง โยเฮไม่ได้รักผู้หญิง แต่เขามีใจให้ผมที่เป็นผู้ชายด้วยกันอย่างมั่นคง...
ความ "รัก" ของแต่ละคนที่บิดเบี้ยวพันกันยุ่งเหยิง วงจรความรักข้างเดียวที่ไม่มีวันบรรจบกัน เริ่มคลุ้มคลั่งอย่างเงียบเชียบในห้องปิดตายหลังเลิกเรียน
สุมิเระที่สิ้นหวังจนขาดสติ พยายามทดสอบโยเฮด้วยการยั่วยวนและมีเซ็กซ์กับผมต่อหน้าต่อตาเขา! เธออยากให้เขาสนใจในตัวเธอที่เป็นผู้หญิง... อยากให้เขาตื่นเต้นกับเธอ... แม้สุมิเระจะร่วมรักกับผมอย่างเร่าร้อน... แต่ผมก็รู้ว่าในใจของเธอยังคงคิดถึงแต่โยเฮ... ถึงอย่างนั้น... ผมก็ไม่อาจซ่อนความสุขที่ได้มีเซ็กซ์กับสุมิเระที่ผมรักสุดหัวใจได้เลย
"เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ต่อไปนะ"
คำสัญญาที่แสนเศร้าเพื่อเหนี่ยวรั้งความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลาย ประจำวันอันแสนพิเศษที่มีเพียงเราสามคน กับความรักข้างเดียวที่บิดเบี้ยวและประกายแห่งวัยเยาว์ที่พันผูกเข้าด้วยกัน
