รถไฟเที่ยวสุดท้ายในชนบทหลังเลิกชมรม ส่วนใหญ่จะมีแค่ฉันกับคุณครู...
เราต่างก็รู้สึกถึงกันแต่ไม่กล้าสบตา และไม่มีบทสนทนาใดๆ ภายในรถไฟ
เพราะความเหนื่อยล้าทำให้ฉันเผลอหลับไป รู้ตัวอีกทีก็เลยป้ายมาถึงสถานีปลายทางเสียแล้ว
ที่สถานีในชนบทซึ่งต้องใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมงกว่าพ่อแม่จะมารับ
คุณครูบอกว่าการรอคนเดียวมันอันตราย
จึงให้ฉันไปพักที่บ้านของคุณครูชั่วคราว
ฉันที่กลายเป็นคนไร้ที่ไปในคืนนี้ กลับคิดว่าการได้ค้างที่บ้านคุณครูคือโอกาสทอง
เด็กนิสัยไม่ดีเลยนะเรา...
ในห้องเล็กๆ ของบ้านหลังเล็กของคุณครู
ความรู้สึกไม่สมจริงที่ได้อยู่กันสองต่อสอง
ทำให้ระยะห่างระหว่างเราลดลงอย่างน่าประหลาด
และเราก็เริ่มจูบกันอย่างเป็นธรรมชาติ...
ทางแยกแห่งโชคชะตา...
"ถ้าเงียบไว้ ก็จะไม่มีใครรู้หรอกนะ"
"หนูจะไม่บอกใครแน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ"
"พรุ่งนี้วันเสาร์ ไม่ต้องกังวลเรื่องเวลาใช่ไหมล่ะ"
ฉันบอกตัวเองแบบนั้น และปล่อยให้คุณครูกอดก่ายและร่วมรักกับฉันต่อไปจนถึงเช้า...
