เธอเป็นคนที่พูดไม่เก่งเวลาอยู่ต่อหน้าผู้คน,
มักจะก้มหน้าอ่านหนังสือจนเป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย.
พอโดนรุกก็ปฏิเสธไม่เป็น,
กว่าจะตอบว่า "ค่ะ" ก็ต้องใช้เวลาเว้นช่วงสักพักหนึ่ง――
ซากากิบาระ, เธอน่ารักมากจริงๆ.
เธอชอบสถานที่เงียบๆ.
กลิ่นของห้องสมุด.
เสียงกระดาษเสียดสีกัน.
และปฏิกิริยาที่ตัวแข็งทื่อเวลาที่ผมขยับเข้าไปใกล้.
เพราะงั้น ผมเลยไม่สัมผัส.
แต่ผมจะเลีย.
เลียที่ลำคอ,
หลังใบหู,
ลากลิ้นผ่านแก้มอย่างช้าๆ.
ไม่รุนแรง.
ไม่เร่งรีบ.
แค่เลียต่อไปอย่างเหนียวหนึบ.
เธอที่แพ้ทางคนรุก,
ร่างกายกลับตอบสนองก่อนคำปฏิเสธจะหลุดจากปากเสียอีก.
ทั้งที่ปากบอกว่า "ไม่ได้นะคะ" แต่กลับหาเหตุผลที่จะหนีไม่เจอ.
เลียไปพร้อมกับตรวจสอบ.
เลียไปพร้อมกับสอนให้รู้.
ว่าตัวเธอเองเริ่มจะคุ้นชินกับการถูกเลียเข้าแล้ว.
นี่ไม่ใช่การสอน.
ไม่ใช่การครอบงำ.
มันก็แค่,
การได้ลิ้มรส 'ความอ่อนแอ' ของเธอที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่,
จากจุดที่ใกล้ที่สุดเท่านั้นเอง.
พอรู้ตัวอีกที,
ท่ามกลางความเงียบสงัดเหมือนอยู่ในห้องสมุด,
เธอกลับเป็นฝ่ายส่งสายตา,
ที่เฝ้ารอลิ้นของผมแทน.
――เพราะงั้น วันนี้ผมก็จะเลียเธออีกครั้ง
