นักแสดง
ผู้ผลิต
บนดาดฟ้าที่ไม่มีใครอยู่ ฉันซ้อนเสียงเล็กๆ ของตัวเอง เสียงที่ว่าอยากเป็นนักพากย์ก็ไม่กล้าบอกใคร ไม่มีที่ยืน ทุกครั้งที่พึมพำบทพูด ก็มีเพียงความเหงาที่ดังก้องกังวาน คนที่เก็บเสียงนั้นไว้คืออาจารย์ แม้จะเข้มงวดแต่ก็อ่อนโยน มองฉันใกล้ชิดกว่าใครๆ รู้สึกเหมือนได้สัมผัสคำว่า "ก็ดีแล้ว" ที่เฝ้ารอมาตลอดในใจ เมื่อซ่อนน้ำตาไว้ในห้องเรียนหลังเลิกเรียน แขนของอาจารย์ก็โอบกอดฉันไว้ ฉันรู้สึกว่ามีชีวิตอยู่จริงๆ ในตอนนั้น แม้จะมีความเหงาและความฝันอยู่ในใจ ฉันก็รู้สึกถึงชีวิตผ่านทางเพศ ลิ้นสกปรกของอาจารย์เปิดปากของฉันออก และมีรสชาติของผู้ชายแก่ ลิ้นสกปรกของอาจารย์เลียทั่วร่างกายของฉัน และมีกลิ่นของน้ำลายที่แห้งกรัง ลิ้นสกปรกของอาจารย์ขุดคุ้ยช่องคลอดของฉัน มันรู้สึกดี อาจารย์ ขอบคุณค่ะ
