น้องสาวที่เก็บตัวอยู่ในห้อง สำหรับผมแล้วเธอเป็นเหมือนอากาศธาตุ เสื้อยืดตัวเก่าที่ใส่ซ้ำจนย้วย กางเกงวอร์มที่ยืดจนเสียทรง ทิชชู่และสายชาร์จมือถือที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น สายตาก็แย่ แถมยังพูดไม่เก่ง ไม่ยอมออกไปไหนเลยก็แน่นอนว่าต้องเป็นนีท หรือที่เรียกกันว่า "สาวจืดชืด" นั่นแหละ เพราะเป็นพี่น้องกัน ผมเลยไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ
──มันควรจะเป็นแบบนั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมเปิดประตูห้องของน้องสาวเข้าไปด้วยธุระเล็กน้อย ผมไม่ได้เคาะประตู เพราะปกติก็ไม่เคยเคาะอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพที่น่าตกใจอย่างยิ่ง น้องสาวกำลังกัดเสื้อแน่นและแอ่นสะโพกขึ้น ผมเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แต่สิ่งที่อันตรายที่สุดคือใบหน้าของเธอ น้องสาวที่ปกติจะมีดวงตาไร้วิญญาณเหมือนปลาตายและเอาแต่จ้องมือถืออย่างเหม่อลอย แต่ตอนนี้เธอกลับมีสีหน้าที่เหมือนกำลังล่องลอยไปไกล แต่ในขณะเดียวกันก็ดูเหมือนกำลังพยายามยึดเหนี่ยวอะไรบางอย่างไว้อย่างสุดชีวิต
สติของผมพังทลายลงทันที
รวมถึงเส้นแบ่งความเป็นพี่ชายก็พังทลายลงไปด้วย
รู้ตัวอีกที ผมก็ก้าวเข้าไปในห้องและขึ้นคร่อมร่างของน้องสาวไว้ ผมกดแขนที่ขัดขืนของเธอและดึงร่างที่สั่นเทาเข้ามากอดไว้อย่างแรง ผมเองก็ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ผมหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว
และแล้ว──ร่างกายของน้องสาวที่ผมเคยคิดว่าแห้งเหี่ยวเหมือนปลาแห้ง กลับร้อนรุ่มและเปียกชุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ ผมขยับสะโพกอย่างลืมตัว กระแทกเข้าไปลึกๆ อย่างบ้าคลั่งจนเธอไม่ทันรู้ตัวว่าเสร็จไปกี่ครั้งแล้ว
"ขอร้องล่ะ พอเถอะ... ฉัน... จะเสร็จแล้ว..." แม้แต่คำพูดนั้น ผมก็ได้ยินเพียงแผ่วเบาจากที่ไกลๆ ทุกครั้งที่ผมกระแทกเข้าไปลึกๆ นิ้วของน้องสาวจะจิกผ้าปูที่นอนแน่น เธอส่งเสียงครางที่ไม่มีคำพูดออกมาและสั่นสะท้านอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังหยุดไม่ได้...
