“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ให้ใส่ชุดว่ายน้ำขึ้นรถไฟซะ” ในวันนั้น ฉันถูกบังคับให้ทำสัญญาเป็น ‘ของเล่น’ ของพวกผู้ชาย เพื่อแลกกับรูปถ่ายอันน่าอับอายที่ถูกถ่ายไว้ในโกดังที่มืดสลัว
ในรถไฟที่เบียดเสียดช่วงเช้า ท่ามกลางความชื้นแฉะและกลิ่นตัวอันมันเยิ้มของพวกคุณลุง ฉันผู้ผิดปกติที่ถอดชุดนักเรียนออกแล้วเหลือเพียงชุดว่ายน้ำตัวเดียว สายตาที่ตกตะลึงของผู้โดยสารรอบข้าง และเสียงกระซิบกระซาบที่ดูแคลน... ในตอนแรกฉันทั้งกลัวและอับอายจนอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด
แต่แล้ว สัมผัสจากมือที่ชุ่มเหงื่อของพวกผู้ชายที่ลูบไล้ผิวหนัง และนิ้วมือที่ขยี้คลึงอย่างไม่ลดละตามจังหวะการสั่นสะเทือนของรถไฟ ก็เริ่มทำให้สมองของฉันละลายไปทีละน้อย เมื่อถูกล้อมรอบด้วยผู้ชายมากมาย ถูกมองราวกับเป็นสิ่งของจัดแสดง และถูกสัมผัส... วินาทีที่ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่เป็นเพียง ‘รูร่านสำหรับชายหื่น’ ฉันก็รู้สึกถึงความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง
“ขอร้องล่ะค่ะ... วันนี้ก็ช่วยทำให้ฉันรู้สึกดีทีนะคะ...” ในสภาพที่ชุดว่ายน้ำโรงเรียนเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามและน้ำรักจนเยิ้ม ฉันที่หมอบคลานอยู่บนพื้นนี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของฉัน ฉันกลับไปเป็นนักเรียนสาวมัธยมที่น่าเบื่อแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว เพราะว่าตอนนี้ฉัน ‘มีความสุข’ ขนาดนี้เลยล่ะค่ะ...
