“ฉันอยู่ในโลกที่มีแต่ผู้หญิงมาตลอดเลยค่ะ ตั้งแต่มัธยมต้นจนถึงมัธยมปลาย ห้องซ้อมของชมรมดุริยางค์คือสถานที่ของฉัน...”
เด็กสาวคนหนึ่งที่กอดแซกโซโฟนไว้อย่างทะนุถนอม ริโนะ โฮชิมูระ ร่างกายเล็กๆ สูงเพียง 149 ซม. ของเธอทำให้เครื่องดนตรีชิ้นนั้นดูใหญ่เกินตัวไปสักหน่อย
เธออุทิศช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์ทั้งหมดให้กับดนตรีวงโยธวาทิต
ปลายนิ้วที่บอบบางและละเอียดอ่อน
“แทบไม่มีโอกาสได้คุยกับผู้ชายเลยค่ะ...”
เธอหลบสายตาด้วยความเขินอาย นิสัยเรียบร้อยและยังไม่ประสีประสาต่อโลกภายนอก แต่รอยยิ้มที่ขัดเขินนั้นกลับน่ารักอย่างรุนแรง
“ถึงจะเรียนดนตรีต่อในมหาวิทยาลัย แต่จู่ๆ ฉันก็เริ่มสงสัยว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปจะดีจริงๆ เหรอ...”
ภายใต้เสื้อผ้านั้นคือหน้าอกคัพ F ที่เต่งตึง เรียวขาที่เพรียวบาง บรรเลงท่วงทำนองด้วยความรู้สึก
“เพราะฉันอยากจะรักตัวเองให้มากขึ้น... ช่วยดูทุกส่วนของฉัน แม้แต่ส่วนที่น่าอายที่สุดด้วยนะคะ”
ใบหน้าที่ดูเปราะบางนั้นเต็มไปด้วยความประหม่าอย่างหนัก ท่าทางที่เอามือปิดหน้าแล้วยิ้มเขินๆ นั้นช่างเหมือนกับนางฟ้า
เธอผู้ใสซื่อและควรจะอยู่ห่างไกลจากเรื่องเซ็กซ์ที่สุด กลับยอมถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเลนส์กล้อง...
ที่นั่นมีหน้าอกคัพ F สีขาวนวลที่เด้งสู้มือและไวต่อสัมผัสอย่างยิ่ง ซึ่งดูไม่เข้ากับร่างกายที่บอบบางที่ถูกปกป้องมาอย่างดี ลมหายใจที่ลึกและจังหวะที่ละเอียดอ่อนซึ่งฝึกฝนมาจากการเป่าแซกโซโฟน ความรู้สึกที่ขาวสะอาดจากการเติบโตในโรงเรียนหญิงล้วน สั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อได้รับสิ่งกระตุ้นเป็นครั้งแรก
ริมฝีปากที่เคยเป่าแซกโซโฟน
ริมฝีปากที่กำลังอมควย
วินาทีที่ถูกกระแทกเป็นครั้งแรก ท่วงทำนองแห่งการเสร็จข้างในอย่างรุนแรงก็สวิงขึ้นมาทันที
ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นครั้งแรกอย่างรุนแรง จนเผลอคลุ้มคลั่งไปกับจุดสุดยอดขั้นสุดที่เสร็จข้างในช่องคลอด
“น่าอายจัง... แต่ว่า มันรู้สึกดีมากเลยค่ะ...”
สุดท้ายแล้ว เด็กสาวที่ไร้เดียงสาและใสซื่อแบบนี้แหละที่เซ็กซี่ที่สุด
การบรรเลงที่หวิวที่สุดของเธอที่รวบรวมความกล้าทั้งหมดมาแสดง... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
