Pagkatapos ng club activities, madalas na kaming dalawa lang ng teacher ko ang naiiiwan sa huling tren sa probinsya...
Pareho kaming conscious, hindi nagtitinginan, at walang imikan sa loob ng tren.
Dahil sa pagod, nakatulog ako at nagising na lang na nasa dulo na kami ng istasyon.
Sa isang probinsyang istasyon kung saan aabutin ng mahigit dalawang oras bago ako sunduin ng mga magulang ko,
sinabi ni teacher na mapanganib kung mag-iisa lang ako,
kaya pinatuloy muna niya ako sa bahay niya.
Dahil wala na akong mapuntahan, naisip ko na ang pagtulog sa bahay ni teacher ay isang pagkakataon.
Napakabastos kong bata...
Sa maliit na kwarto ng maliit na bahay ni teacher,
dahil sa pakiramdam na parang panaginip lang na kaming dalawa lang,
hindi ko namalayan na lumapit na kami sa isa't isa
at natural na naghalikan...
Isang sangandaan ng tadhana...
"Kung mananahimik lang tayo, walang makakaalam."
"Hinding-hindi ako magsasabi, kaya okay lang."
"Bukas ay Sabado, kaya hindi natin kailangang magmadali."
Ito ang mga salitang sinabi ko sa sarili ko habang patuloy akong niyayakap at kinakantot ni teacher hanggang madaling araw...
