SNOS-156-lada · Walang Sensor - Kapag tahimik at mahinhin ang babaeng estudyante, hindi niya sasabihin kahit kanino kung dilaan ko ang buong katawan niya? Isang simpleng librarian na hindi makalaban at paulit-ulit na labasan nang dilaan at kantutin ng kanyang adviser, Moe Sakakibara

Nahihirapang magsalita sa harap ng maraming tao,
At may habit na ibaba ang tingin kapag nagbabasa ng libro.
Hindi makatanggi kapag pinipilit,
At bago magsabi ng 'opo', ay nagkakaroon muna ng maikling katahimikan—
Sakakibara, napaka-cute talaga.
Gusto niya ng tahimik na lugar.
Ang amoy ng library.
Ang tunog ng paglipat ng mga pahina ng libro.
At ang reaksyon niya na naninigas kapag lumalapit ako.
Kaya, hindi ako humahawak.
Dinidilaan ko siya.
Sa kanyang leeg,
Sa likod ng kanyang tainga,
Sa kanyang pisngi, dahan-dahan kong binabagtas.
Hindi ko binibilisan.
Hindi ko siya minamadali.
Hayaan lang na malapot at basa kong dilaan siya nang paulit-ulit.
Dahil hindi siya makatanggi,
Ang katawan niya ay tumutugon bago pa man makapagsalita.
Habang sinasabi niyang 'huwag',
Unti-unti niyang nakakalimutan ang rason para tumakas.
Habang dinidilaan, sinusubukan ko.
Habang dinidilaan, ituturo ko sa kanya—
Ang sarili niya na nasasanay na dilaan.
Hindi ito pagtuturo.
Hindi rin ito pagdomina.
Kundi,
Ninanamnam ko lang sa pinakamalapit na paraan,
Ang kanyang 'kahinaan' habang siya'y nagkakaisip.
Nang mapansin ko,
Sa gitna ng katahimikan na parang nasa loob ng library,
Ang mga mata niya ay naghihintay na,
Sa dulo ng dila ko.
—Kaya ngayon, dilaan ko muli siya.