Hindi siya marunong makipag-usap sa harap ng maraming tao,
at hindi mawala ang ugali niyang nakayuko habang nagbabasa ng libro.
Hindi siya marunong tumanggi kapag pinipilit,
at may kaunting pag-aalinlangan bago siya sumagot ng "opo"——
Si Sakakibara, napaka-cute niya.
Gusto niya ang mga tahimik na lugar.
Ang amoy ng library.
Ang tunog ng mga pahina ng libro.
At ang reaksyon niya na naninigas kapag lumalapit ako.
Kaya naman, hindi ko siya hinahawakan.
Dinidilaan ko siya.
Sa kanyang leeg,
sa likod ng kanyang tainga,
at dahan-dahang hinahaplos ang kanyang pisngi.
Hindi ko binibilisan.
Hindi ko siya minamadali.
Dahan-dahan ko lang siyang dinidilaan nang paulit-ulit.
Dahil hindi siya marunong tumanggi,
mas mabilis pang tumugon ang kanyang katawan kaysa sa kanyang mga salita.
Kahit sinasabi niyang "hindi pwede,"
nawawala ang dahilan niya para tumakas.
Habang dinidilaan ko siya, tinitiyak ko.
Habang dinidilaan ko siya, ipinapaalam ko sa kanya.
Na nasasanay na siya sa pagdila ko.
Hindi ito pagtuturo.
Hindi rin ito pagkontrol.
Kundi,
nilalasap ko lang nang malapitan ang kanyang 'kahinaan' ngayong dalaga na siya.
Nang mapansin ko,
sa gitna ng katahimikan na parang nasa library,
siya na ang naghihintay sa aking dila.
——Kaya naman, dilaan ko siya ulit ngayon.
