Ang aking hikikomori na nakababatang kapatid na babae. Para sa akin, para lang siyang hangin. Isang lumang t-shirt na suot-suot na niya noon pa at kupas na. Isang maluwag na jersey. Mga tissue at charging cable ng smartphone na nakakalat sa sahig. Malabo ang kanyang paningin at hindi siya marunong makipag-usap sa tao. Dahil hindi siya lumalabas, siyempre ay neet siya, ang tinatawag na "moji" (babaeng walang karanasan sa pag-ibig). Dahil magkapatid kami, wala naman akong interes sa kanya.
──O iyon ang akala ko. Isang araw, binuksan ko ang pinto ng kanyang kwarto para sa isang maliit na bagay. Hindi ako kumatok. Dahil hindi ko naman ito ginagawa dati. Ang bumungad sa akin ay isang napaka-shocking na tanawin. Ang aking kapatid, pilit na kinakagat ang kanyang t-shirt, habang nakataas ang kanyang balakang. Nakakita ako ng bagay na hindi ko dapat makita. Sa isang iglap, nablangko ang isip ko. Ang pinaka-matindi sa lahat ay ang kanyang mukha. Ang aking kapatid na karaniwang may mga matang parang patay na isda at nakatitig lang sa smartphone, ngayon ay may ekspresyong tila lumilipad sa kalangitan, ngunit pilit na kumakapit.
Gumuho ang aking katuwiran.
Pati na ang hangganan ko bilang isang kuya, lahat ay nawala.
Nang mapagtanto ko, pumasok na ako sa kwarto at nakadapa na sa ibabaw ng aking kapatid. Pinigilan ko ang kanyang mga braso na lumalaban, at pilit na niyakap ang kanyang nanginginig na katawan. Hindi ko na alam ang ginagawa ko. Pero hindi na ako makahinto.
At──ang katawan ng aking kapatid na akala ko ay tuyot na parang tuyo, ay napakainit at basang-basa. Nawala ako sa sarili habang iginagalaw ang aking balakang. Paulit-ulit, hanggang sa kailaliman, na hindi ko na napansin na labas na siya.
"Pakiusap, tama na... ah, labas na ako... ah..." Ang mga salitang iyon ay tila naririnig ko na lang mula sa malayo. Paulit-ulit, paulit-ulit. Sa tuwing tinatamaan ko ang kailaliman, kumakapit ang mga daliri ng aking kapatid sa kumot. Naglalabas siya ng mga boses na hindi ko maintindihan, at muling nanginginig nang bahagya. Pero hindi ko pa rin mapigilan...
