Ang aking hikikomori na nakababatang kapatid na babae. Para sa akin, para lang siyang hangin. Suot ang lumang t-shirt na kupas na at maluwag na jersey. Ang sahig ay puno ng mga tissue at charging cable ng cellphone. Malabo ang kanyang paningin at hindi marunong makipag-usap sa tao. Dahil hindi lumalabas ng bahay, natural na isa siyang neet, o yung tinatawag na "moshijo" (babaeng walang karanasan sa pag-ibig). Dahil magkapatid kami, wala naman talaga akong interes sa kanya.
──O yun ang akala ko. Isang araw, binuksan ko ang pinto ng kanyang kwarto para sa isang maliit na bagay. Hindi ako kumatok. Dahil hindi ko naman ito ginagawa dati. Ang bumungad sa akin ay isang nakakagulat na tanawin. Ang aking kapatid, pilit na kinakagat ang kanyang damit, habang nakataas ang kanyang balakang. Nakakita ako ng bagay na hindi dapat makita. Biglang nablangko ang isip ko. Ang pinaka-nakakagulat ay ang kanyang mukha. Ang kapatid ko na karaniwang may mga matang parang patay na isda at nakatitig lang sa cellphone, ngayon ay may ekspresyong tila lumilipad sa kalangitan, ngunit pilit na kumakapit.
Gumuho ang aking katuwiran.
Pati na ang hangganan ko bilang isang kuya, lahat ay nawala.
Nang mapagtanto ko, nasa loob na ako ng kwarto at nakadapa na sa ibabaw ng aking kapatid. Pinigilan ko ang kanyang mga braso na lumalaban, at pilit na niyakap ang kanyang nanginginig na katawan. Hindi ko na alam ang ginagawa ko. Pero hindi na ako makahinto.
At──ang katawan ng aking kapatid na akala ko ay tuyot na parang tuyo, ay napakainit at basang-basa. Nawala ako sa sarili habang iginagalaw ang aking balakang. Paulit-ulit, hanggang sa kailaliman, na hindi ko na napansin na labas na siya.
"Pakiusap, tama na... ah, labas na ako..." Ang mga salitang iyon ay tila naririnig ko na lang mula sa malayo. Paulit-ulit, paulit-ulit. Sa tuwing tinatamaan ko ang kailaliman, kumakapit ang mga daliri ng aking kapatid sa kumot. Naglalabas siya ng mga tunog na hindi mabigkas, at muling nanginginig nang bahagya. Pero hindi ko pa rin mapigilan...
