Nakatira ako sa Tokyo, hindi ko na sasabihin kung anong distrito... isang hamak na middle-aged na lalaki na nagtatrabaho sa isang pabrika sa isang bayan sa tabi ng ilog. Sa kabila ng pagtaas ng presyo ng mga bilihin, hindi tumataas ang sahod ko, at lalo lang humihirap ang trabaho. Ang tanging kasiyahan ko sa buhay ay ang pag-inom ng murang alak at panonood ng balita sa baseball pag-uwi ko. At... ang pagiging manyak. Pero hindi naman ako basta-basta humahawak. Pinagmamasdan ko lang ang mga estudyanteng babae sa siksikang tren tuwing umaga. Ngunit sa araw na ito, hindi ko na nakayanan. Sa dati kong oras at sa dati kong sinasakyan, may sumakay na isang estudyanteng babae na napakatangkad, hindi mukhang Hapones. Kahit na ang haba ng palda niya ay normal lang, dahil sa haba ng kanyang mga binti, parang makikita na ang loob. Ahh. Hindi ko na kaya. Boring naman ang buhay ko. Pipitpitin kita! Pipitpitin kita! Pipitpitin kita!! Handa akong itaya ang lahat at hinawakan ko siya, at biglang—kahit pisilin ko ang pwet niya, halikan nang malalim, kantutin, lagyan ng aphrodisiac, o isaksak ang remote vibrator, hindi lang niya tinanggap ang lahat, kundi minahal pa niya ako... Gusto kong makipag-ibigan habambuhay sa isang babaeng tatanggap sa pagiging manyak ko.