Sa paaralang pinagtatrabahuhan ko ngayong taon, ang klase ko ay puno ng mga pasaway na estudyante at malapit nang magkagulo, kaya sagad na ang pagod at stress ko. Sa gitna nito, ang tahimik ngunit masipag makinig na si Mei Itsukaichi ang nagsilbing pahinga ng aking isipan. Isang araw sa tren habang papasok, may isang babaeng naka-uniporme ang pumasok sa harap ko. Ang bango ng kanyang buhok, at ang kanyang mga hita na bahagyang nakikita sa maikling palda. Dahil sa sobrang stress, nawala ako sa sarili at nagsimulang manghipo sa loob ng siksikang tren. Sinasabi ko sa sarili ko na wala akong magagawa dahil sa siksikan... ngunit hindi tumitigil ang aking kamay. "Guro, panghihipo po ito... pero, sige po, kahit konti lang." Ang humawak nang malumanay sa aking kamay at tinanggap ang ginagawa ko ay ang aking estudyanteng si Mei Itsukaichi—
