“Dalawang taon na ang nakalipas mula nang dumating ako sa silid na ito... Noong una, hindi tumitigil ang pagduduwal ko at hindi ko man lang malunok ang pagkain, pero ngayon, wala na akong nararamdaman. Basta magtrabaho ako nang maayos, hindi ako sasaktan at mabibigyan ng pagkain. Wala rin naman akong pupuntahan kahit makaalis ako rito, at sa ngayon, hindi ko na alam kung gusto ko pa bang lumabas.” Ang babae ay nakakulong sa isang madilim na silid, at ang kanyang katawan at isipan ay pinaghaharian ng walang katapusang karahasan at labis na sarap. Ngayon, hindi na niya hinahangad na mapalaya. Ang tanging lumalabas na lang sa kanyang bibig ay mga ungol, maraming laway dahil sa matinding irrumatio, at ang mga salitang “pasensya na po.” Binubuhay lamang siya bilang isang meat urinal para sa paglabas ng libog, at ngayon, habang nakanganga ang kanyang puke, muli niyang sinisipsip ang tite habang humihikbi...