Selepas aktiviti kelab tamat, kereta api terakhir di kawasan luar bandar biasanya hanya ada saya dan cikgu...
Kami berdua sedar akan kehadiran masing-masing, tetapi tidak berani bertentang mata dan tidak ada perbualan langsung di dalam kereta api.
Kerana terlalu letih, saya terlelap dan sedar-sedar sahaja sudah terlepas stesen dan sampai ke stesen terakhir.
Di stesen luar bandar di mana ibu bapa saya mengambil masa lebih dua jam untuk menjemput,
cikgu berkata adalah berbahaya untuk saya menunggu sendirian,
jadi saya dibenarkan berteduh di rumah cikgu.
Sebagai seseorang yang terdampar tanpa jalan pulang, saya menganggap peluang untuk bermalam di rumah cikgu ini sebagai satu peluang keemasan.
Saya budak nakal...
Di dalam bilik kecil di rumah kecil cikgu,
perasaan tidak percaya bahawa kami hanya berdua di situ
secara aneh merapatkan jarak antara kami,
dan kami mula berciuman secara semula jadi...
Persimpangan takdir...
"Kalau kita diam, tak ada sesiapa yang akan tahu."
"Saya janji takkan beritahu sesiapa, jadi jangan risau."
"Esok hari Sabtu, jadi kita tak perlu risau tentang masa, kan?"
Saya memujuk diri sendiri dengan kata-kata ini dan terus dipeluk oleh cikgu sehingga pagi menjelma...
