โรงเรียนที่ผมย้ายมาประจำการในปีนี้ ห้องที่ผมต้องดูแลเต็มไปด้วยเหล่านักเรียนเกเรจนเกือบจะคุมไม่อยู่ ผมต้องรับมือจนสภาพจิตใจมาถึงขีดจำกัด แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น คุณเมอิ อิตสึไคจิ ผู้เงียบขรึมแต่ตั้งใจเรียน กลับเป็นเหมือนโอเอซิสทางใจของผม วันหนึ่งบนรถไฟระหว่างเดินทางไปทำงาน มีเด็กสาวในชุดนักเรียนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมหวานจากเส้นผม และต้นขาที่โผล่พ้นกระโปรงสั้นๆ ออกมา ด้วยความเครียดสะสมทำให้การตัดสินใจของผมพร่าเลือน ผมจึงเริ่มลวนลามเธอท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียดกันในขบวนรถไฟ นี่มันเป็นเหตุสุดวิสัยของรถไฟที่คนแน่นขนัดต่างหาก...! ผมพยายามบอกตัวเองแบบนั้นแต่ก็หยุดมือไม่ได้ "นี่มันลวนลามนะคะ... แต่ถ้าแค่นิดหน่อยล่ะก็ ยอมก็ได้ค่ะ คุณครู" มือที่กำลังลวนลามถูกกุมไว้อย่างอ่อนโยน และคนที่ยอมรับมันก็คือคุณเมอิ อิตสึไคจิ ลูกศิษย์ของผมนั่นเอง—
