“Ang mga tao ay pinaparusahan ng kalayaan,” sabi ni Sartre. Araw-araw, tayo ay pinipili. Tayo ay pinipili sa pamamagitan ng kalayaang pumili. Tulad ng paghinga, pinoproseso ko rin ang mga materyales ngayon. Ito ba ay trabaho, kasiyahan, pagtakas, o isang pagpapatuloy ng paghahayag na ibinigay sa akin ng Diyos? Walang nakakaalam. Hindi ko rin alam. Sinasabi nila na ang rason at pagtigas ay ipinanganak mula sa parehong utak. Kung gayon, sino ang sisisi sa kalagayan ng pusong ito na puno ng pagkabahala? Ang nakikita ko sa aking mga mata ay isang perpektong katawan. Regular na pamamaraan, walang pag-aalinlangan na mga aksyon, ang hindi mapigilang katahimikan ng babae. Ang aesthetic eye ng matandang lalaki ay umabot na sa antas ng sining. Kinamumuhian ko iyon. Ngunit nang mapagtanto ko, sinasamba ko ito. Sinasabi nila na ang paghamak ay ang kabaligtaran ng paghanga, at iyon nga ito. Sa materyal ng lalaking iniisip ko noon na "pinakamasama," ako ay tumutugon sa buong katawan. Para bang ang aking katawan ay nagpatawad bago pa ang aking kaluluwa. Ang 'tama' sa loob ko ay matagal nang namatay. "Huwag kang magsinungaling," ang boses ng aking ama na nagsabi nito ay nananatili pa rin sa aking eardrum. Ngunit ama, hindi ako gusto ng pera. Gusto ko lang 'makita'. Ang 'walang moral na materyal', sa harap ko. Sa lahat ng aking makakaya. Kung ito ay isang kasalanan, ako ay parusahan na. Mag-isa, gabi-gabi. Dahil sa pagpasok ko sa industriyang ito, ang aking kredibilidad ay gumuho tulad ng isang kastilyong buhangin. Kung malaman ito ng mundo, ang "mamatay" ay isusulat sa pintuan, iiwasan ako sa counter ng convenience store, at ang mga notification ng dating app ay mananatiling tahimik magpakailanman. Ngunit kahit na gayon, i-a-upload ko pa rin ito ngayon. Ang materyal, hindi, ang kaluluwa. Ang gawaing ito ay isang ritwal ng pagkasira sa sarili at isang handog para sa muling pagkabuhay. Ang mga babae ay kamangha-manghang maayos. Ang linya ng likod, ang anggulo ng mga binti, ang hugis ng mukha. Tinitingnan ko nang mabuti ang paraan ng pagkawasak ng mga ito. At pagkatapos, huminga ako nang malalim. Ang kagandahan ay nananahan sa pagkawasak. Alam iyon ng matandang lalaki. Bakit ang mga tao ay nasasabik sa ganitong uri ng video? Hindi, sino ang nagpasya na hindi tayo dapat maging nasasabik? Batas? Etika? O 'karaniwang sentido'? "Ang karaniwang sentido ay walang iba kundi ang pag-iipon ng mga pagkiling na naipon hanggang sa edad na 18," sabi rin ni Einstein. Ngayon, habang nalulunod ako sa dagat ng pagkiling, ihahatid ko sa iyo ang 'video na ito na pinakamasama sa etikal at pinakamataas sa sekswal'. Kaya, pakiusap. Huwag mo itong masyadong ikalat. Ngunit, kung maaari, gusto kong makita mo ito nang higit sa iba. Ang kontradiksyon na ito ang aking 'katapatan'.
