“ฉันอยู่ในโลกที่มีแต่ผู้หญิงมาตลอดเลยค่ะ ตั้งแต่มัธยมต้นจนถึงมัธยมปลาย ห้องซ้อมของชมรมดุริยางค์คือสถานที่ของฉัน...”
เด็กสาวคนหนึ่งที่กอดแซกโซโฟนไว้อย่างทะนุถนอม รินะ โฮชิมูระ สำหรับร่างกายเล็กๆ สูงเพียง 149 ซม. ของเธอ เครื่องดนตรีชิ้นนี้ดูจะใหญ่เกินตัวไปสักหน่อย
เธออุทิศช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์ทั้งหมดให้กับดนตรีวงโยธวาทิต
ปลายนิ้วที่บอบบางและละเอียดอ่อน
“แทบจะไม่มีโอกาสได้คุยกับผู้ชายเลยค่ะ...”
เธอหลบสายตาด้วยความเขินอาย นิสัยเรียบร้อยและยังไม่ประสีประสาต่อโลกภายนอก แต่รอยยิ้มที่ขัดเขินนั้นกลับน่ารักอย่างรุนแรง
“ถึงแม้จะเรียนดนตรีต่อในมหาวิทยาลัย แต่จู่ๆ ฉันก็เริ่มสงสัยว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปจะดีจริงๆ เหรอ...”
ภายใต้เสื้อผ้านั้นคือหน้าอกคัพ F ที่เต่งตึง เรียวขาที่เพรียวบาง บรรเลงท่วงทำนองด้วยความรู้สึก
“เพราะฉันอยากจะรักตัวเองให้มากขึ้น... ช่วยดูทุกส่วนของฉัน แม้แต่จุดที่น่าอายที่สุดด้วยนะคะ”
ใบหน้าที่ดูเปราะบางนั้นเต็มไปด้วยความประหม่าอย่างหนัก ท่าทางที่เอามือปิดหน้าด้วยความเขินอายนั้นช่างดูเหมือนนางฟ้า
เด็กสาวที่ดูใสซื่อและน่าจะอยู่ห่างไกลจากเรื่องเซ็กซ์ที่สุดคนนี้ กลับยอมถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเลนส์กล้อง...
ที่นั่นมีหน้าอกคัพ F สีขาวนวลที่เด้งสู้มือและไวต่อสัมผัสอย่างยิ่ง ซึ่งดูไม่เข้ากับร่างกายที่บอบบางที่ถูกปกป้องมาอย่างดี ลมหายใจที่ลึกและจังหวะที่ละเอียดอ่อนซึ่งฝึกฝนมาจากการเป่าแซกโซโฟน ความรู้สึกที่บริสุทธิ์จากการเติบโตในโรงเรียนหญิงล้วน สั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อได้รับสิ่งกระตุ้นเป็นครั้งแรก
ริมฝีปากที่เคยเป่าแซกโซโฟน บัดนี้กำลังอมควย
ทันทีที่ถูกกระแทกเป็นครั้งแรก ท่วงทำนองแห่งการเสร็จข้างในอย่างรุนแรงก็สวิงขึ้นมาทันที
ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นครั้งแรกอย่างรุนแรง จนเผลอคลุ้มคลั่งไปกับจุดสุดยอดขั้นสูงสุดที่เสร็จข้างในช่องคลอด
“น่าอายจัง... แต่ว่า มันรู้สึกดีมากเลยค่ะ...”
สุดท้ายแล้ว เด็กสาวที่ไร้เดียงสาและใสซื่อแบบนี้แหละที่เซ็กซี่ที่สุด
การบรรเลงที่หวิวที่สุดของเธอที่รวบรวมความกล้าทั้งหมดมาแสดง กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...
